Γράφτηκαν πολλά βιβλία για τις ξαπλωστρες, που όμως κατέληγαν σε αδιέξοδα συμπεράσματα ή πολλές φορές σε εικασίες και τρελούς ισχυρισμούς. Ένα από τα βασικά προβλήματα που έπρεπε να επιλυθεί ήταν η εύρεση του τρόπου που έδινε ενέργεια στο όλο σύστημα με τα επιπλα κορινθος. Όμως καμιά προφανής πηγή ενέργειας δεν υπήρχε, ούτε καν η αναμενόμενη συζυγία εκκρεμών που θα έδινε την απαραίτητη περιοδική κίνηση στους χιλιάδες μοχλούς, εξαρτήματα, γρανάζια και στρόφαλους. Αυτό ήταν ένα μυστήριο μεγαλύτερο από την ταυτότητα του κατασκευαστή. Είχαν διατυπωθεί αρκετές θεωρίες, μα καμιά δεν ήταν ικανοποιητική. Ειπώθηκε μάλιστα ότι υπήρχε ένα σύστημα πρόσληψης ηλιακής ενέργειας και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, έπαιρνε ενέργεια από τον ήλιο για να καταμετρά την κίνηση του ίδιου του ήλιου! Ένα τέλειο αεικίνητο. Άλλοι μελετητές είχαν σκαρφαλώσει ή κρεμαστεί στο εξωτερικό του σε μια προσπάθεια να το μελετήσουν από έξω, αλλά χωρίς αντίκρισμα. Έγινε κάποτε και η πρόταση να απενεργοποιηθούν ορισμένα κρεβατια του ώστε να απλοποιηθεί η διαδικασία κατανόησης, αλλά το ανεκτίμητο επιπλο δεν πειράχτηκε τελικά, μπροστά στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής καταστροφής ενός κειμηλίου, τη στιγμή μάλιστα που κανείς δεν μπορούσε να βεβαιώσει ότι θα το επανέφερε στην αρχική του κατάσταση. Τα σαλονια γωνιες θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην διαδικασία αλλά κρίνεται ως μη ρεαλιστικό σχέδιο.
Εφόσον μιλάει για επιπλα, θα πρέπει να εννοεί τα επιπλα κορινθος. Είναι εξάλλου το μόνο κομμάτι εκτός του τραπεζιού που μας λείπει. Καμιά ιδέα;»
Κανείς δεν πρόλαβε να μιλήσει, γιατί εκείνη την ώρα κατέφθασε ένα καθαρό χαμογελαστό γκαρσόνι με τα πρώτα πιάτα. Αναγκάστηκε να μαζέψει το βιβλίο. Το γεύμα ήταν απολαυστικό και συνειδητοποίησε πόσο θύμα είχε πέσει την πρώτη μέρα που δείπνησε εκεί, φερόμενος σαν τουρίστας. Η παρέα σχολίαζε την αμηχανία του συνοδού τους όταν αντίκρισαν το γραμμα πριν από λίγο και δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ψευτοσυνωμοτικά γέλια.
Κάποια στιγμή ρώτησε τους άλλους δύο:
«Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, οι επιστάτες έπαιξαν καταλυτικό ρόλο σ’ αυτή την ιστορία του επιπλου. Είναι αυτοί που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το κληροδότησαν στον Αλέκο. Από εκεί έφτασε στα χέρια του Νίκου και μετά αρχίζει η περίοδος της Νίκης. Η συνέχεια, λίγο πολύ, μας είναι γνωστή. Το κομβικό σημείο όμως ήταν η έλευση του εδώ, στις καρεκλες, θα πρέπει να ψάξουμε λίγο περισσότερο το παρελθόν.
Έπρεπε μόνο να κάνει μικρά διαλείμματα για να ελέγξει τα μέτρα του. Τράβηξε με δύναμη την πρώτη μολυβιά, τραβώντας μια ευθεία γραμμή. Μετά τη δεύτερη. Και την τρίτη.
Ενστικτωδώς σταμάτησε. Η προσοχή του αποσπάστηκε από το χλομό επιπλο. Τα εγκεφαλικά του κύτταρα άρχισαν να λαμπαδιάζουν. Αυτό που τον είχε αναστατώσει δεν ήταν ιδέα του. Πέταξε το μολύβι και στράφηκε απότομα προς το μέρος όπου είχε νιώσει κάτι σαν παρουσία.
Το τελευταίο πράγμα που πρόλαβε να αισθανθεί ήταν ένα εκτυφλωτικό φως, πριν πέσει στο δάπεδο, βυθισμένος σ’ ένα έρεβος πιο σκοτεινό κι από τα έγκατα του νυχτερινού σκότους. Το τελευταίο πράγμα που αποτυπώθηκε στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του, κάτω από τη χλομή λάμψη του φεγγαριού, που διαχεόταν στο λειμώνα του ανεξήγητου, ήταν δύο ράφια. Δύο ράφια δίχως άκρες. Δύο ράφια γυάλινα, σαν μεγάλα κενά.
Ο μάγος έχωσε το ασκητικό του πρόσωπο, που στόλιζε μια μακριά περιποιημένη γενειάδα, στο στενό άνοιγμα του παραθύρου. Κοίταξε το σαραβαλιασμένο κάρο, που ήταν σχεδόν γεμάτο επιπλα. Δύο άντρες κουβαλούσαν δέματα και μπαούλα και τα στοίβαζαν στην ξύλινη καρότσα κάτω από τις οδηγίες ενός τρίτου.
Είναι πάντα ένα δικό τους αστείο για τα επιπλα. «Πέρασε, κάθισε. Πώς ήταν το ταξίδι σου;» «Αν εξαιρέσεις το πέρασμα του στενού, που ακόμα και την άνοιξη είναι πιο επικίνδυνο κι από γυναίκα, κατά τα άλλα ήταν ευχάριστο. Όπως ίσως γνωρίζεις, γιατί νομίζω ότι σ’ το ανέφερα στο τελευταίο γράμμα μου, πέρασα και από τη μικρή πόλη της Βερόνα πριν ανηφορίσω τις Άλπεις».
«Ένας γνήσιος ευγενής! Δε σταματάς να ταξιδεύεις. Πώς ήταν η ιταλική πολίχνη;»
«Πολλά επιπλα, γεμάτος ο τόπος. Πόλη του έρωτα θα έλεγα, αυτού του άσπλαχνου καβαλάρη. Όμως είδα μίση και πάθη και μισαλλοδοξία και στενοκεφαλιά. Ιδανικό σκηνικό για ένα θεατρικό έργο, δε νομίζεις;»
«Το νου σου πάντα στο θέατρο. Αλήθεια, πώς πάει η εργασία σου στα τραπεζια; Έχω την εντύπωση ότι τα σονέτα σου έχουν ήδη αποκτήσει τη φήμη που τους αξίζει».
«Δεν έχω παράπονο. Όμως το αγκάθι που είναι καρφωμένο στην πατούσα μου και δε μ’ αφήνει να ησυχάσω δεν είναι άλλο από το θέατρο. Το ξέρεις καλά. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να φτιάξω δικό μου θίασο.»
Ένιωσε τις σταγόνες της βροχής, που είχε πια δυναμώσει, στο πρόσωπο. Το χέρι που τον είχε τραβήξει στη μικρή συνθεση όπου βρισκόταν τώρα ανήκε άλλον, ο οποίος του έγνεφε να τον ακολουθήσει προς την κατεύθυνση που βρίσκονται τα κρεβατια. Άρχισε τις διαμαρτυρίες, αν και του είχε φύγει πια η αγωνία. «Τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Μπορείς να μου εξηγήσεις προς τι όλο αυτό το θέατρο;» Αντί για απάντηση άρχισε να τον ψάχνει ψειρίζοντας τα ρούχα του. Είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Συνέχισε το έργο του αδιαφορώντας για τις χλιαρές ούτως ή άλλως διαμαρτυρίες του . Όταν σταμάτησε τη σωματική έρευνα, χωρίς να έχει βρει τίποτα, φάνηκε ικανοποιημένος. Σταύρωσε τα χέρια στο στήθος και περίμενε εξηγήσεις. μερικά ενδιαφέροντα πράγματα. Ίσως περισσότερο από ενδιαφέροντα. Καταρχήν πράγματι υπάρχουν. Τα τελευταία ιδίως χρόνια φαίνεται να έχουν επαναδραστηριοποιηθεί. Μάλιστα έχουν και ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο με τα επιπλα tv. Επίσης φαίνεται να έχουν και παράρτημα, ή όπως αλλιώς λέγεται, στη Γαλλία.
Μια γκραβούρα. Διαπίστωσε με έκπληξη ότι επρόκειτο για την ίδια γκραβούρα με επιπλα, που είχε δει στο σπίτι του θείου του και η οποία αναπαριστούσε την Ευρώπη με κάποιες σημειωμένες πόλεις να σχηματίζουν την εικόνα ενός λιονταριού. Έβγαλε από κάποια εσωτερική τσέπη ένα ηλεκτρονικό εξάρτημα και πάτησε κάποια πλήκτρα. Η γκραβούρα άνοιξε με έναν ξερό ήχο. Πίσω από το κορνιζαρισμένο σχέδιο υπήρχε ένα κρυφό χώρισμα. Έψαξε με το τεντωμένο χέρι του και έπιασε ένα χαρτί. Αφήνοντας το κρυφό θησαυροφυλάκιο ανοιχτό ήρθε κοντά του τείνοντας το χαρτί.
«Από τα κρυφά αρχεία. Είναι γαλλικά της εποχής, αλλά με λίγη προσπάθεια θα τα διαβάσετε. Προσέξτε μόνο πώς το κρατάτε». Γούρλωσε τα μάτια. Με τα ακροδάχτυλα κρατούσε ένα ιστορικό ντοκουμέντο. Το χαρτί φαινόταν πολύ παλιό και το μελάνι είχε αρχίσει να ξεθωριάζει. Μα μπορούσε κανείς να το διαβάσει. Διαπίστωσε ότι κρατούσε στα χέρια του το πραγματικό κομμάτι από τα αρχεία των παλαιών επίπλων, στο αντίγραφο του οποίου είχε αναφερθεί. Αποδείκνυε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το χειρόγραφο που αιώνες αργότερα βρήκε στην Ιταλία είχε περάσει από τα χέρια τους στον Μπέικον. Κοίταξε με θαυμασμό το βλοσυρό οικοδεσπότη. Αυτός του πήρε το χαρτί από τα χέρια και του είπε σαν να διάβαζε τη σκέψη του: “τα συγκεκριμένα επιπλα, ξέχνα τα”
Οι δύο άντρες διέσχισαν το μεγάλο προαύλιο χώρο για να μπουν στο πρώτο τμήμα του τεράστιου κτιρίου για να δουν τα επιπλα. Περνώντας κάτω από τις εξωτερικές αψίδες που στηρίζονταν σε κολόνες ψευδοκορινθιακού ρυθμού, αναγκάστηκαν να περπατήσουν στην άκρη του τοίχου για να αποφύγουν να πατήσουν λάσπη, σανίδες και αμμοκονίαμα που χρησιμοποιούσαν δύο εργάτες για την αναστήλωση ενός στηθαίου. Πέρασαν στη γεμάτη νεραντζιές εσωτερική αυλή και κινήθηκαν δεξιά για να εισέλθουν στην αρχικη πλαϊνή μακρόστενη πτέρυγα που είναι γεμάτη παλαιών ρυθμών ξύλινα επιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα. Αφού διέσχισαν ένα μακρύ διάδρομο, έφτασαν επιτέλους στα συνεχόμενα δωμάτια του τρίτου ορόφου με τα μεγάλα τζαμένια παράθυρα που έφταναν μέχρι το ταβάνι κάτω από τα περίτεχνα τόξα. Οι κουρτίνες κάλυπταν τα περισσότερα παράθυρα και το πρωινό φως που έμπαινε στις αίθουσες με τα τραπέζια ήταν λιγοστό. Εντούτοις αυτό δεν τον εμπόδισε να δει σε δυο τρία σημεία λιμνούλες νερού, που είχε περάσει προφανώς από το κακοσυντηρημένο ταβάνι. Οι συνθήκες φύλαξης των επιπλων ήταν άθλιες. Ο χώρος μύριζε σκόνη, κλεισούρα και μούχλα. Προτίμησε να μην το σχολιάσει. Έπιασε αμέσως δουλειά.
Η αλήθεια είναι ότι, όταν έμαθε ότι βγήκα μαζί σου, προσπάθησε να με πείσει να συναντηθούμε και να προσπαθήσουμε από την αρχή. Της είπα αυτό να το ξεχάσει μια για πάντα. Δεν ήθελα άλλα επιπλα, είχε γεμίσει ο τόπος καρεκλεσ μπαρ, ανέμελα ταξίδια χωρίς συνεργασιεσ, Δεν ξέρω γιατί, όμως μου άρεσε η απάντηση του, αν και δε με αφορούσε. Ή μήπως η αρχικη με αφορούσε; Μα τι είχα πάθει τελικά; Μιλήσαμε περίπου ένα τέταρτο και μετά κλείσαμε, αφού 
του υποσχέθηκα ότι θα τον ξαναπάρω. Όπως του εξήγησα, δεν μπορούσα να του δώσω τα τηλεφωνά μου, γιατί δεν ήθελα να δημιουργήσω αφορμή για σχόλια ούτε στη δουλειά μου, πολύ περισσότερο στο σπίτι μου. Δεν επέμεινε. Μπορεί να μιλήσαμε ελάχιστα, όμως αυτό ήταν αρκετό για να φτιάξει το κέφι μου, κάτι που με θορύβησε λιγάκι. Σίγουρα είχα ανάγκη να ακούσω έναν καλό λόγο. Μήπως όμως δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο τελικά; Μήπως ήταν λάθος που άνοιγα πόρτες; Προβληματίστηκα.Ο γωνιακός καναπές ήταν εκεί και με περίμενε, έβαλα ένα φλυτζάνια καφέ από την κουζινα και το ακούμπησα στο τραπεζακι σαλονιου, θα επιδιώξω μια προσεγγιση στα αρχαια επιπλα.
Ο Σάιμον επέστρεφε στο γραφείο με τα επιπλα κρατώντας έναν καφέ. Τις
τελευταίες μέρες είχε χάσει όλο το μισθό του στο στοίχημα. Γι’ αυτόν
ήταν μια περίοδος μεγάλης γκίνιας, όχι ότι δεν είχε ξαναβρεθεί στην ί-
δια κατάσταση παλιότερα, απλώς τώρα έπρεπε να περιμένει για το σι-
νιάλο της τύχης. Εκείνο το βράδυ ήταν ο τελικός και ήταν σίγουρος
για το νικητή, αλλά η τσέπη του ήταν άδεια. Αυτό όμως θα άλλαζε
στη στιγμή γιατί με το που έστριψε στον έρημο διάδρομο βρήκε πεσ-
μένο ένα μπλε εικοσάευρω. Αμέσως το σήκωσε και το έβαλε στην
τσέπη του. «Η τύχη μου άλλαξε» σκέφτηκε, «Είμαι πολύ τυχερός».
Πριν προλάβει να κάνει ένα βήμα, μια φωνή πίσω του φώναξε το ό-
νομά του. Ήταν ο Μάιλο που στεκόταν δίπλα στην πόρτα του κεν-
τρικού ελέγχου. Εριξε μια ματιά στα προϊόντα και τις τιμές.
«Σάιμον, τι προβλέπεις για το σημερινό ντέρμπι; Τώρα σκεφτόμουν
να πάω στο πιο κάτω πρακτορείο να στοιχηματίσω, γιατί σε μισή ώρα
κλείνουν τα στοιχήματα».
Ακούγοντας ότι έχει μόνο μισή ώρα για να στοιχηματίσει, ο Σάιμον
προσφέρθηκε να πεταχτεί ο ίδιος στο πρακτορείο για να στοιχηματί-
σει και για τους δυο.